เริ่มเลยละกันไม่โหมโรง

หลายสัปดาห์ก่อนขณะที่ข้าพเจ้ากะลังจะขึ้นรถพี่ชายที่จอดอยู่หน้าบ้านในคืนนั้น

รถปิคอัพอีกคันที่มาถึงก็จอดรอแล้วก็กระพริบไฟสูงขึ้นมา

ด้วยเข้าใจว่าเป็นรถลูกเสือแถวบ้าน เลยโบกมือออกไปทักทายทันใด แต่คงจะรีบไปหน่อยไอ้นิ้วที่ยาวกว่าเพื่อนมันยื่นดันไปก่อน

ไอ้นิ้วอื่นๆ คงกะจะแกล้งให้ล้ำหน้า ก็เลยพากันหดกลับหมด

ส่วนข้าพเจ้าก็ไม่ทันได้สังเกตอะไร ก็โบกมืออยู่งั้นสักพักแล้วก็ขับรถออกไป

มารู้ความอีก 2 วันหลังจากนั้นว่าคนที่ขับรถคันนั้นไม่ใช่ลูกเสือที่ไหน

แต่เป็นคุณอาข้างบ้าน..........เหี้ยฉิบหายแล้วสิกู..........

วันนั้นพี่แก้วไปเยี่ยมอาท่านนั้นที่บ้านแล้วกลับมาบอกผมว่า

"อาฝากมาบอกว่า จะเอาไปให้ใครไม่ได้อีกแล้วนะ ของที่ผมแจกไปเมียแกยึดเลย"

หลายอาทิตย์ถัดมาผมเห็นรถปิคอัพคันเดิม เปิดไฟหน้าทิ้งเอาไว้ เราก็หวังดีเลยเดินไปบอก

แอบนึกในใจ วันนี้กูจะโดนของป่าววะ

คุณอายิงมุขทันทีที่เห็นผม

"ขวัญจะเอาไปให้ใครไม่ได้แล้วนะอันนั้นเมียแกยึดเลย"

" 5 5 อ๋อครับ แต่ให้ยืมไปหลายวันแล้ว วันนี้เลยมาขอคืน"

.

.

.

กลับมาดูหนังจีนที่บ้าน

ลมจากพัดลมก็พัดเอาขวดพลาสติกให้ร่วงลงมา ขณะที่ในทีวีกำลังประลองกำลังภายในกันอยู่

ยายรีบยิงมุข....."กำลังภายในดีเนอะ"

.

.

.

วันก่อนเพื่อนมาบ้าน ไอ้หมาสุดที่รักของผมมันก็ (เสือก) ออกมาต้อนรับอีกตัว

ตอนแรกก็เลียๆ ดมๆ อยู่แถวหน้าแข้ง แต่สักพักเสือกกระเด้าไปซะงั้น........พอๆ กะเจ้าของเลย

.

.

.

ด้วยความที่ไม่มีห่าไรจะดู พี่ชายสุดหล่อ เก๊าะเลยหาหนังแผ่นมาเปิดให้ดูไม่ซ้ำเรื่อง

เมื่อวานเปิดเรื่อง

ดูไปสักพักท่านพี่ถามยายว่า "รู้จักป่าวสงครามครูเสด"

"รู้จักสิสงครามฮุดเซน"........

ไม่เป็นไร ถึงแม้จะต่างกันเป็นพันปีแต่สถานที่ก็ใกล้ๆ กัน

ก่อนหน้านั้นเปิด "โหมโรง" ให้ยายดู

พอหนังจบผมถามยายว่าพระเอกเล่นอะไร

"ก็เล่นนางเอกสิ...."

อันนี้หลานแบบตอบเองในใจ

จริงๆ แล้วยายตอบว่า "ปีพาทย์......(โอไม่นะ).....เอ้ยเขาเรียกระนาดใช่ป่าว"

แล้วผมก็ถอนหายใจอกมายาวๆ