18/10/08 – จุดเริ่มต้น

ใกล้เที่ยงคืน

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องเสียงค่าระวาง” เจ้าหน้าที่ check in ชี้แจง “แต่ต้องเอาจักรยานขี้นรางตรงนี้ไม่ได้ ต้องเอาไปที่ baggage over size นะคะ”

ผมแอบยิ้มในใจ พร้อมบอกลาพ่อและพี่ชายที่มาส่ง

.

.

.

แต่ไม่บ่อยครั้งที่โชคดีอยู่ข้างเรา

.

.

.

“ขวดนี้เอาขึ้นเครื่องไม่ได้นะครับ” เจ้าหน้าที่หนุ่มกล่าวก่อนที่โลชันกันแดดของผมจะย้ายสำมะโนครัวไปอยู่ในถังขยะ 

“ไอ้ห่าแม่งโง่สัตว์” ผมสบถกับตัวเอง เพราะทั้ง ๆ ที่รู้ข้อบังคับนี้อยู่แล้วแต่ยังพลาด โชคดีที่เจ้าหน้าที่ตรวจไม่ละเอียดขวด moisturizer สุดรักจึงไม่ถูกพรากไปจากผม

เพราะเป็นคนหน้าหวาน (ขม) เจ้าหน้าที่อีกคนขอค้นกระเป๋าใบเดิม (อีกแล้ว) ที่ทางเข้าจุดพักผู้โดยสารด่านสุดท้าย แม้ว่าเธอจะหน้าตางั้น ๆ แต่ก็ทำผมเสียว

กระเป๋าผมปิดลงทันทีที่ถูกเปิด สงสัยรองเท้าจะเหม็นเจ๊แกเลยรีบปล่อยผมไป moisturizer สุดรักจึงไม่ถูกพรากไปจากผม ^ ^ V

เครื่องออกในเวลา 0:00 นาฬิกา

ผมแปลกใจกับตัวเองที่ทำไมถึงไม่รู้สึกตื่นเต้น ทั้ง ๆ ที่นี่จะเป็นการปั่นจักรยานทางไกลคนเดียวเป็นครั้งแรก.....ชักจะเริ่มเสียดายตัง

 19/10/08 – ช่วงต่อ

.

.

.

สนามบินที่ Sydney ใหญ่มากถึงมาก และอยู่ระหว่างการปรับปรุงเพื่อให้เครื่องบินแอร์บัส (รุ่นมีดอีโต้) เข้าจอดได้ จึงทำให้ผู้โดยสารจำนวนมากเกิดความสับสน ซึ่งแน่นอนผมย่อมเป็นหนึ่งในนั้น แต่ด้วยความเป็นมิตรของเจ้าหน้าที่ทุกอย่างจึงกลายเป็นเรื่องง่าย (ถ้าฟังภาษาอังกฤษรู้เรื่อง) ซึ่งต่างกับเจ้าหน้าที่ในประเทศที่เรียกตัวเองว่าดินแดนแห่งรอยยิ้มโดยสิ้นเชิง

ช่วงเวลาต่อเครื่องค่อนข้างนานผมจึงไปแลกเหรียญเพื่อมาเล่นเน็ทก่อนเพื่อบุคทัวร์ไปเที่ยว Milford Sound dจะรู้ในภายหลังว่ามีบริการเน็ทฟรีอยู่ใกล้ ๆ (ฉลาดอีกแล้ว)

……………………….

………………

……..

..

.

.

.

.

20/10/08 – Ready to roll!!

.

.

.

……..

………………

……………………….

ตื่นมาด้วยความเบลอ ๆ ด้วยอาการเมาขี้ตาผสม Jet lack ผมยัดถุงนอนลงกระเป๋าแล้วเดินไปถามเจ้าหน้าที่สนามบินว่าจะต้องไปขึ้นเครื่องที่ประตูไหน

“You just go over there and you will see chicken on your right”.  (คุณก็เดินไปทางด้านโน้นแล้วก็จะเห็นไก่อยู่ทางขวามือ)

“Chicken เชี่ยไรวะ?”  ผมนึกในใจ แต่แกล้งทำเนียนว่าเข้าใจแล้วเดินไปตามทางที่ป้าแกบอก แล้วปัญญาจึงเกิดว่าไอ้ Chicken นั้นก็คือ Check in นั่นเอง......T T

ผมขำไม่ออก เป็นตลกร้ายที่เมื่อสิบปีก่อนผมเพิ่งจะคุยกับฝรั่งรู้เรื่องตอนที่แม่ส่งผมมาเรียนภาษาอังกฤษที่ New Zealand แต่ตอนนี้ผมฟังคนที่นี่พูดไม่รู้เรื่อง

ความมึนส์ยังไม่ทันหายความซวยก็เข้ามาแทรก เจ้าหน้าที่ Chicken เอ้ย Check in ไม่อนุญาติให้ผมขึ้นเครื่องโดยแจ้งว่าเครื่องจะออกแล้ว และผมมายืนยันตั๋วช้าเกินไป

.

.

.

สรุปว่าตกเครื่องตั้งแต่วันแรก!!

.

.

.

Ready to roll ทันทีที่ถึง Queenstown แม้ว่าจะช้ากว่ากำหนดชั่วโมงเศษ แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรเพราะวันนี้ผมแค่ปั่นเที่ยวในเมืองเท่านั้น

ออกจากสนามบินไม่กี่นาทีผมเริ่มนึกถึงคาถาของเพื่อนักปั่นหัวทองว่าให้เอาถุงมือยาวมาด้วย แม่อากาศจะไม่เย็นเท่าไหร่แต่เวลาที่ขี่เร็ว ๆ ก็สะท้านไปทั้งนิ้วมือ...แล้วกูจะไปรอดไหมเนี่ย

ไม่ต้องสงสัยผมหยุดรถทันที่ที่เห็นร้านจักรยาน อุตส่าห์มาเกือบหมื่นกิโลหากไม่เวะดูร้านจักรยานก็คงจะแปลกพิลึก เสื้อจักรยานของนิวซีแลนด์สีเทาคาดขาวสวยมากถึงมากที่สุด ป้ายราคาเป็นหนึ่งในปัจจัยที่ทำให้ผมเริ่มแหยง แต่คำว่า Made in Thailand ทำให้เสื้อตัวนั้นเสด็จคืนราวทันที

ออกจากร้านด้วยถุงมือ Fox แบบเต็มมือและแว่นตากันแดด (แทนที่อันเก่าที่ป่านนี้ยังไม่รู้ว่าลืมไว้ที่บ้านหรือทำหล่นก่อนขึ้นเครื่อง) แว่นตากันแดดสำหรับจักรยานราคาแพงระยับผมจึงซื้อแว่นตาสำหรับตกปลาซึ่งใช้ได้ดีไม่แพ้กันและยังเป็นเลนส์ตัดแสงอีกด้วย

Ready to roll อีกครั้งเมื่อตัวสะอาด (อาบน้ำเพื่อไปเลอะ) วันนี้อากาศดีมากถึงมากที่สุดท้องฟ้าไม่มีเมษแม้แต่ก้อนเดียว ดื่มด่ำกับบรรยากาศอยู่ครู่ใหญ่จึงคิดได้ว่าทิวทรรศน์อันงดงามนั้นกินไม่ได้ เสียงโครกครากในท้องทำให้ล้อหมุนไปที่ร้านอาหาร

@Thai

คงไม่ต้องบอกว่าที่นี่ขายอาหารประจำชาติไหน อาจดูเสียชาติเกิดซักนิดที่มาเมืองนอกแล้วเสือกกินอาหารไทย แต่เพราะเหตุใดผมจึงทำเช่นนั้น

จากประสบการณ์ทรมานในธุรกิจท่องเที่ยวทำให้ผมรู้ดีว่า ไม่ว่าเราจะทำการศึกษาข้อมูลท่องเที่ยวมาดีเพียงไรแต่นั้นก็ไม่อาจเทียบได้กับได้คุยกับคนในท้องที่ แล้วคงจะไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผมจะเลือกคุยกับคนที่พูดภาษาเดียวกัน

อาหารและบรรยากาศที่อลังการสมคำล่ำลือในหนังสือ Lonely Planet ® (พื้นที่โฆษณา) ที่เขียนเอาไว้ว่าแบบออกนอกหน้าว่า “Must try” (ต้องลอง) ผัดไทเป็นผัดไท ไม่เหมือนกับอาหารแถวที่ทำงานที่มิอาจพบความแตกต่างระหว่าง ผัดไท ผัดซีอิ๊ว และก๋วยเตี๋ยวคั่วได้ นอกเหนือไปจากอาหารและบรรยากาศที่ดีผมได้ข้อมูลท่องเที่ยวดังที่ต้องการ

Skyline Gondola

มันคือรถกระเช้าที่พาขึ้นจุดชมวิวบนยอดเขา แต่ด้วยความที่ต้องการอารมณ์แบบป่า (เถื่อน?) และทำอะไรง่าย ๆไม่เป็น ผมจึงขึ้นไปบนจุดชมวิวด้วยการเดิน ซึ่งผมไม่คิดเลยว่ามันจะกลายเป็นปัญหาให้กับผมในภายหลัง ทางขึ้นไม่ชัน ชันมาก และ 4 x 4 ในบางช่วง และหากมองไปข้างทางก็จะเห็นทางวิบากที่ทำขึ้นสำหรับจักรยานโดยเฉพาะ ผมได้มองอย่างน้ำลายหกในความอลังการของ Trail โดยเฉพาะช่วงที่เป็นไม้ระแนงตีเฉียงเพื่อรับการสาดโค้งแรง ๆ เมื่อปั่นลงจากเขา................ทำไมกูไม่เอาจักรยานขึ้นมาด้วย...T T

ทันทีที่ลงจากเขาล้อก็หมุนไปที่ Mediterranean market แต่กลับผิดหวังเพราะมันไม่ได้ต่างอะไรไปจาก Supermarket ดี ๆ บ้านเรา

กลับเข้าที่พักตอนหัวค่ำแต่ยังสว่างโคตรเพราะอยู่ใกล้ขั้วโลกใต้ ผมจอดจักรยานไว้ในตู้ด้านนอกของ YHA ที่ทำขึ้นเพื่อเก็บของโดยเฉพาะ ทั้งที่ง่วงแสนง่วงแต่ก็ต้องฝืนใจทำกับข้าว ขอบคุณคุณป้าข้าง ๆที่กรุณาช่วยเปิดเตาแก๊สให้เพราะทนความโง่ของผมไม่ไหว -/|\- เพราะต้องการพิสูจน์คุณภาพ New Zealand Beef ว่าสมคำเล่ารือเพียงใด ผมจึงโยนเนื้อลงกะทะแบบทื่อ ๆโดยไม่ใช้เทคนิคใด ๆ ทั้งสิ้น หยั่งกะจาพนม? (จริง ๆ แล้วหาเครื่องปรุงกับน้ำมันไม่เจอ) 

ผลออกมาดีกว่าที่คิด (เพราะคิดว่ามันจะแดกไม่ได้) อิ่มอร่อยมีความสุขหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน แม้สาวโต๊ะข้าง ๆ ชายตามองหลายครั้ง แต่คืนนั้นความง่วงเอาชนะความเงี่ยน

ผมหลับเป็นตายบนเตียงที่ใหญ่กว่าโลงศพเล็กน้อย

ต่อภาค 2

21/10/08 – Milford sound อีกวันชิว ๆ ที่ไม่ต้องปั่น!!

ผมตื่นขึ้นมาด้วยเสียงจากโทรศัพท์มือถือที่ตอนนี้เป็นเพียงนาฬากาปลุก แล้วเดินมึน ๆ มาทำอาหารแบบเดียวกับเมื่อวานทุกประการ (ก็ซื้อมาแค่นั้นนี่หว่า) ไม่ทันจะหายง่วงรถบัสของ Kiwi Discovery ก็วิ่งมาเก็บผมที่หน้า YHA เพื่อไป Milford sound

นอกจากจะขับรถแล้วคนขับรถยังเป็นไกด์ไปในตัวสงสัยจริงว่าทำไมคนที่บ้านเราถึงทำแบบนี้ไม่ได้มั่ง ไกด์บรรยายว่า New Zealand เป็นเกาะที่อยู่โดยเดี่ยวมานานจึงทำให้มีระบบนิเวศน์ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว และด้วยความที่ไม่มีสัตว์ป่า (แกะ, วัว, ม้า, กระต่าย มาทีหลัง) ทำให้นกที่นี่ไม่มีความจำเป็นในการบินและสูญเสียความสามารถนั้นไปในที่สุด เมื่อมีชาวเกาะอพยพเข้ามานกหลายชนิดที่บินไม่ได้จึงสูญพันธุ์ไปในที่สุดเพราะโดนจับแดกหมด (They said Maori eat em all!) ผมตั้งข้อสังเกตว่านกที่บินไม่ได้มักมีสีเข้มเพื่อพรางตัวให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมบนพื้นดิน

ยิ่งเข้าใกล้ Milford sound ก็จะเห็นจำนวนลำธารมากขึ้นเรื่อย ๆ น้ำที่นี่ใสมากจนสามารถดื่มได้ คิดถึงแม่น้ำเจ้าพระยาพิลึก

รถแวะจอดถ่ายรูปหลายครั้ง แต่คนขับมักจะเรียกกลับขึ้นรถก่อนที่ผมจะพอใจกับผลงานเสมอ ซึ่งเป็นเรื่องปรกติของการเที่ยวทัวร์ซึ่งพามาเหยียบ ถ่ายรูปพอเป็นพิธี แล้วเรียกกลับขึ้นรถ

รถจอดที่ท่าเรือซึ่งเป็นอาคารขนาดใหญ่ เพื่อนผมบอกว่าอาคารนี้มีกลิ่น (สินบน) เพราะมันบังวิว Milford Sound เสียมิดจนทำให้คนทั่วไปที่ขับรถผ่านมองไม่เห็น หากจะเข้าไปดูก็ต้องเป็นลูกค้า  เรือที่ให้บริการถูกผูกขากโดยสองบริษัทยักษ์ใหญ่ คือ Real Journey กับอีกอันจำชื่อไม่ได้ (ลองหาดูจาก Lonely Planet) Real Journey ก็มีบริการรถบัสรับส่งจาก Queenstown ด้วยซึ่งรถหรูมากและที่นั่งเป็นแบบขั้นบั้นไดเหมือนโรงหนังเพื่อให้คนข้างหลังสามารถเห็นวิวได้เช่นเดียวกับคนข้างหน้า

ไม่รู้ว่าดูรูปก่อนมาเที่ยวมากเกินไปหรือไม่ หรือการทำงานหนักทำให้ผมเป็นคนตายด้าน การล่องเรือชม Milford sound จึงไม่ตื่นเต้นอย่างที่คิด (เสียดายตัง?)

ผมกลับเข้าที่พักด้วยความอ่อนเพลียจากการนั่งเฉย ๆ ทั้งวัน แบตกล้องถ่ายรูปก็ใกล้หมด ที่นี่ใช้กระแสไฟฟ้ากำลังพอ ๆ กับที่บ้านเรา แต่เสือกมีเต้ารับหน้าตาหลุดโลกมากถึงมากที่สุด...

“ฉิบหาย ดึกป่านนี้จะซื้อ adapter ได้ที่ไหน” ผมสบถกับตัวเอง “กูแบกกล้องและเลนส์ราคาเกินครึ่งแสนมาให้หนักจักรยานเล่น?”

คิดอะไรไม่ออกจึงไปแปรงฟันเพื่อเตรียมตัวจะนอน เหลือไปข้างอ่างล้างหน้าไปเจอปลั๊กเสียบที่โกนหนวด ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมจึงเป็นปลั๊กแบบเดียวกับที่ใช้ในบ้านเรา

ชายใดเมื่อมีโอกาสเสียบแล้วไม่เสียบ มันผู้นั้นมิใช่นับว่าโง่บัดซบอย่างยิ่งหรือ

.

.

.

และอุปกรณ์ราคากว่าครึ่งแสนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

ผมนอนได้อย่างสบายใจแต่ไม่ค่อยสบายกายเท่าไหร่เพราะเจ๊ที่เพิ่งเข้ามาพักเสือปิดเสือกนอนปิดหน้าต่าง.....กูหายใจไม่ออก

21/10/08 – ปัจจัยที่มองข้าม 1

ฝนพรมลงมาปรอย ๆ ระหว่างที่ผมกำลังติดกระเป๋ากับตะแกรงจักรยาน โชคดีที่เอา Ocean pack มาตามคำแนะนำของอาชัย (ขาปั่นต่างวัย) ผนจึงตัดความกังวงเรื่องกล้องเปียกได้ เส้นทางวันนี้ไกลที่สุดเท่าที่ผมเคยปั่นมาผมจึงไม่อาจรอให้ผนหยุดได้

“อย่างน้อยก็ได้ ทดสอบเสื้อกันฝนตัวละเกือบสามพันละวะ...ผลิตเมืองไทย ๆ แท้ แต่เสือกขายที่ฝรั่งเศษ”

ล้อหมุนออกจาก YHA ผ่านสู่ตัวเมือง และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก แผนที่ในมือไม่ได้ช่วยห่าอะไรเท่าไหร่ ล้อและลิ้นจึงต้องทำงานควบคู่กันไปตลอดทาง

30 กม แรกผ่านไป ผมจึงจอดถามให้แน่ใจว่ามาถูกทางหรือไม่

“You are doing good! Keep going that way”.  (มาถูกทางแล้ว ก็ไปต่อเรื่อย ๆ นะแหละ) คนขุดถนนบอกกับผม

“Well, how far is it from here to Omarama”. (แล้วอีกไกลไหมกว่าจะถึงโอมารามา) ผมถามต่อ

“About 180 km”.

“For fuck sake”. ผมสบถในใจ

จากการคำนวนด้วยแผนที่ดาวเทียม 

ระยะทางวันนี้จะต้องอยู่ประมาณ 180 กิโลเมตรเศษ ๆ ผมปั่นมาแล้ว 30 กิโลฯ เพราะฉะนั้นทางที่เหลือไม่น่าจะเกิน 150 กิโลเมตร

แล้วผมจะเชื่อใคร?

แผนที่ดาวเทียม หรือ คนทำถนน

150 กับ 180 กม อาจดูไม่ไกลกว่ากันเท่าไหร่ถ้าคุณขับรถ แต่นี่ผมกำลังขี่จักรยานซึ่งยิ่งไกลแรงยิ่งแผ่วราวกับลูกธนูที่ค่อย ๆ ตกลงพื้น

.

.

.

.

.

.

อากาศที่นี่เย็นแต่แห้ง ผมดื่มน้ำมากกว่าปรกติ ขอบคุณพนักงาน AJ Hacket (บันจี้จัมป์อันโด่งดังของนิวซีแลนด์) ที่กรุณาให้เข้าไปเติมน้ำในห้องพนักงานด้วยความเต็มใจ

ออกจาก Queenstown ก็จะเห็นความเป็นชนบทแบบกสิกรรมของนิวซีแลนด์ ร้านผลไม้ริมทาง ซึ่งติดป้ายโฆษณาสุดอลังการอย่างกะทางเข้าพิพิธพันธ์ว่า Damn good quality (คุณภาพดีเหี้ย ๆ) เห็นแล้วมิอาจอดใจได้ จึงต้องแวะดู คุยกับคนขายสักพักจึงรู้ว่าแกเคยมาเที่ยวเมืองไทยและมีประสบการณ์เหี้ย ๆกับ Taxi บ้านเราที่จ้างไปที่นึงแต่เสือกพาไปอีกที่นึง (วันที่ผมกำลังเขียนมหากาพย์เรื่องนี้ เพื่อนฝรั่งคนหนึ่งเพิ่งจะถูก Taxi หลอกด้วยเช่นกัน...อีกหนึ่งความภูมิใจที่ได้เกิดเป็นคนไทย) ผมจากไปด้วย Strawberry (ป่า) หนึ่งกล่อง และคำคมที่เขียนอยู่หน้าร้านว่า

“It’s nice to be important, but it’s more important to be nice” (การเป็นคนสำคัญเป็นเรื่องที่ดี แต่การเป็นคนดีเป็นเป็นเรื่องสำคัญกว่า)

ผมควบม้านิลมังกรผ่าน Cromwell โดยไม่แวะเพราะยังหลอน ๆ กับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวและเพื่อทำเวลา ออกจากเมืองไม่นานก็เลี้ยวซ้ายเพื่อมุ่งหน้าไปทางเหนือ ถนนเส้นนี้ขนานกับทะเลสาปซึ่งอยู่ทางซ้ายมือ วันนั้นลมจัดมาก บนผิวน้ำเต็มไปด้วยคลื่นหัวแตก ผมจอดแวะกินอาหารข้างทางเพราะคิดว่าอีกสักพักลมคงสงบ แต่ผมคิดผิด

จู่ ๆ จักรยานที่จอดหันหน้าทวนลมก็ยกล้อขึ้นชึ้ฟ้าเหมือนม้าพยศ ก่อนหงายท้องล้มไปข้างหลัง...ผีม้านิงมังกรไม่ได้สิงรถผม แต่นั่นคือลมพัด!! การเดินทางต่อจากนั้นเป็นการขี่จักรยานทวนลมทั้งสิ้น!!

ต้นไม้ข้างทางล้วนลู่เอียงไปตามลม ในขณะที่ผมมุ่งหน้าทวนลมไปทางเหนือด้วยความเร็วที่ไม่ต่างอะไรกับการเดินเท่าใดนัก นักปั่นจักรยานทางไกลที่ขี่สวนมาล้วนยิ้มอย่างเห็นใจ (สมเพช?) ผมตัดสินใจลงมาเดินเพราะต้องการถนอมขาใว้ใช้จนจบการเดินทาง ตัวเลขบนคอมพิวเตอร์เพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ ในขณะที่ความกังวลในใจผมเพิ่มขึ้นจนผมขึ้เกียจจะสนใจ

“ไม่มีระยะทาง ไม่มีที่หมาย ปั่นเม่งไปเรื่อย ๆ ถึงเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น”

ราวสี่โมงเย็น

น้ำใกล้หมด ตะคริวเริ่มแดก แต่ที่หมายยังอยู่อีกไกลนัก

“เลื่อนตั๋วกลับดีป่าววะ แบบนี้ไม่รอดแน่” ผมคิดในใจ

ทว่าหากทำแบบนั้นเท่ากับว่าเมื่อกลับถึงเมืองไทยแล้วผมจะมีเวลากับครอบครัวน้อยลงก่อนที่จะต้องกลับไปทำงาน ก่อนที่ผมจะถอดใจรถจักรยานทัวร์ริ่งที่วิ่งสวนกันขี่ย้อนกลับมาทางผม....

“Your destination is quite far, but if you go further for maybe 20 km you will see a small town. Then, you might be able to do something” (ต้องไปอีกไกลเลย แต่ถ้าขี่ต่อไปอีกสัก ๒๐ กม ก็จะเจอเมืองเล็ก ๆ บางทีอาจจะทำอะไรที่นั่นได้)

ผมแวะที่ปั๊มน้ำมันและซื้อน้ำแร่มาเติมกระติกน้ำด้วยความที่เบื่อน้ำก๊อก ขอบคุณความกระแดะที่ทำให้ผมได้ความรู้ใหม่ว่าน้ำแร่ทำให้หายเป็นตะคริวได้ ผมเห็นป้าย Accommodation available แต่เสือกเมินเพราะตอนนั้นคิดเพียงอย่างเดียวว่าจะต้องปั่นไปให้ถึง

.

.

.

เส้นทางพิสูจน์ม้าและคนขี่จักรยาน

ออกจากปั๊มได้ไม่นานผมเหลือบไปเห็นป้ายข้างทางว่า Accommodation 5 kg (ที่พักอีก 5 กม.) ผมเลี้ยวรถออกจากทางหลักเข้าไปทันที เส้นทางเข้าที่พักไม่คดเคี้ยวแต่จะต้องขี่ทวนลมตลอดทาง 5 กิโลผ่านไป ขี่จนวนกลับเข้ามาถนนใหญ่ผมมองไม่เห็นแม้แต่เงาของที่พัก จึงต้องย้อนกลับมาสรุปว่าเสียค่าโง่ไปสิบโลเศษ

แม้ว่าฟ้าจะยังสว่างแต่แถวบ้านเรียกช่วงเวลานี้ว่าหัวค่ำ การจราจรบนถนนหนาแน่นมากขึ้น ผมตัดสินใจโบกรถเพราะคิดว่าอาจไปไม่รอด  แม้วิธีนี้เป็นทางเลือกสุดท้ายเพราะมันจะทำลายความภูมิในการเดินทางข้ามเกาะด้วยจักรยานแต่ผมไม่มีทางเลือกมากนัก ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดีหลังจากที่โบกรถอยู่เกือบชั่วโมงแล้วแต่ไม่มีทีท่าว่าจะมีใครมาเก็บผมไป

.

.

ผมคิดถึงบรรยากาศการปั่นจักรยานในประเทศไทย

.

.

.

เราควบม้าลงเขาต่อไปเรื่อย ๆ ผมมองที่นาฬิกา

“สงสัยไปไม่ทันโรงเรียนปิดแล้ว......จะไปเอากระเป๋ายังไงดี”

พี่แก้วแสดงความเสียสละกระโดดลงจากม้าโทรจัน (ชื่อจักรยาน) แล้วกระโจนขึ้นรถปิคอัพที่วิ่งผ่านมา

“เดี๋ยวเจอกันที่โรงเรียน” พี่แก้วส่งข่อความสั้น ๆ จากบนรถขณะที่กำลังแล่นผ่านพวกเราไป

.

.
.
.

“คนเหนือนี่ใจดีจริง ๆ” พี่แก้วนึกในใจ “ถ้ากูโบกรถที่กรุงเทพฯ พรุ่งนี้เช้าก็คงยังไม่ได้ขึ้น”

.

.
.
.

“ขอลงตรงนี้แล้วกันครับ” พี่แก้วตะโกนจากท้ายกะบะไปที่หน้าต่างด้านคนขับ

รถหยุดลงคนขับหันมายิ้มพร้อมกับบอกว่า........

“สอล้อหพี่”

“อะไรวะนั่งมาแค่นี้จะเอากูสองร้อย ไหนว่าคนเหนือใจดี” พี่แก้วคิดในใจ

“ส่อล้อห้ายพี่เค้าด้วย” (ส่ง-รถ-ให้-พี่-เขา-ด้วย) คนขับพูดกับเด็กที่นั่งอยู่ท้ายรถอีกครั้ง

.

.
.

ใกล้มืดเต็มทีแต่พวกเราทั้งสามก็ยังไม่ได้แม้แต่กลิ่น อ. เมืองแม่ฮ่องสอน พวกเราตัดสินใจใช้มุขโบกรถหากินอีกครั้ง แม้จะไม่ได้เบรก Brembo แต่เหยื่อคันแรกของพวกเราก็จอดทันทีเมื่อเห็นแก๊งปั่นน้อยที่น่าสงสาร

รถวิ่งไปสักพักพวกเราเริ่มมองหน้ากันเลิกลัก

“เชี่ยทำไมมันมีแต่ทางลงวะ”

“เวลาที่ไม่ได้ปั่นแม่งลงตลอด”

แม้จะแอบเสียดายแต่ถ้าปั่นเองก็เกรงว่าเที่ยงคืนก็คงจะยังไม่ถึง พวกเราลงจากรถก่อนที่คนขับจะแยกทางกันและจ่ายค่ารถด้วยคำว่าขอบคุณ

.

.

.

ทุ่มกว่าแล้วพวกเราก็ยังคงปั่นกันอยู่กลางขุนเขาและความมืด

“โบก ๆ ไปเถอะ ไหน ๆ วันนี้ก็เสียสถิติไปแล้ว” ผมตะโกนขึ้น

“ไม่งั้นก็คงถึงกันเที่ยงคืนพอดี” อาชัย รีบแจม

รถปิคอัพคันแรกจอดทันที่เห็นพวกเราทำท่าน่าสงสารอยู่ข้างทาง แม้ว่าจะมีของอยู่เต็มท้ายรถแต่พี่สุดหล่อก็ยังแสดงสปิริตช่วยมาโบกรถ.............มันมีคนอย่างงี้ในโลกด้วยหรือวะ

ไม่มีที่ไหนในโลกที่จะขอความช่วยเหลือจากคนไม่รู้จักได้ง่ายเหมือนบ้านเราอีกแล้ว ที่แม่ฮ่องสอนผมโบกรถสามครั้งในวันเดียวกัน โดยไม่เคยได้รับการปฏิเสธจากรถแม้แต่คันเดียว

“ไม่รับก็ช่างหัวแม่ง กูก็ปั่นของกูไปเรื่อย ๆ ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องเสียสถิติ”

.

.

.

ผมปั่นต่อไปอีกหลายชั่วโมงจอดรถนั่งพักไม่รู้กี่ครั้งจนบรรยากาศรอบตัวมืดสนิทมีเพียงแสงดาวที่ทำให้ผมมองเห็นภาพลาง ๆ ของภูมิประเทศ ผมแทบจะเป็นมนุษย์คนเดียวในรัศมีหลายกิโล และกว่าจะมีรถสักคันผ่านมาก็เป็นเวลานานพอสมควร คืนนั้นดาวบนฟ้าสวยมากหากว่าผมไม่เหนื่อย ง่วงโคตร ๆ และกำลังรีบแล้ว ผมจะต้องคว้าขาตั้งกล้องมาถ่ายรูปดาวเป็นแน่

ใกล้เที่ยงคืนแล้ว แต่ผมยังเหลืออีกยี่สิบกิโลที่ต้องไป แม้ลมจะสงบและเส้นทางไม่ได้ชันมากนัก แต่ผมต้องลงมาเดินบ่อยครั้งเพราะกล้ามเนื้อขาส่วนที่ใช้กับจักรยานมันแทบจะไม่มีความรู้สึกแล้ว ผมไม่ได้กำลังขี่จักรยานแต่กำลังเข็นจักรยานที่เต็มไปด้วยสัมภาระ ปัญหาคือหากผมยังคงเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเท่านี้ หรือช้ากว่านี้ต่อไปเรื่อย ๆ แล้วผมจะถึง Omarama ในเวลาเท่าไร?

การเคลื่อนผ่านของเวลาอย่างช้า ๆ เช่นเดียวกับการคลานของจักรยานทำให้คำถามของผมเปลี่ยนไปจากที่ “ผมจะไปถึงเมื่อไหร่กลายเป็น ผมจะมีปัญญาไปถึงหรือไม่?”   

.

.

.

ผมย่อมรู้คำตอบนั้นดีกว่าใคร

.

.

.

ผมลงจากม้านิงมังกรแล้วถอดไฟฉายหน้ารถออกมา เพื่อส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือแแม้จะรู้ดีว่าไม่ง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามวิกาลเช่นนี้ แต่ผมมองไม่เห็นทางเลือกอื่น ในใจมีเพียงสำนวนจีนที่กล่าวว่า “เมื่อไรที่มีความหวังย่อมมีโอกาส” ทำให้ผมพอมีความหวัง

ผมจำไม่ได้ว่าผมมองเห็นแสงไฟ หรือได้ยินเสียงเครื่องยนต์ก่อนกัน แต่ก็ไม่มีอะไรสำคัญเท่ากับว่ามันคือรถที่กำลังวิ่งเข้ามาแล้วมุ่งหน้าไปทางเดียวกับผม นั่นแทบจะเป็นโอกาสสุดท้ายของผมในคืนนั้น

แสงไปหน้ารถสว่างขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มเข้ามา ผมสาดไฟฉายเข้ามาที่ตัวพร้อมโบกขึ้นลงเพื่อส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าโอกาสมีอยู่น้อยเต็มที แต่ในวินาทีนั้นผมแอบลุ้นจนลืมหายใจ

.

.

.

แสงไฟจ้าขึ้นเรื่อย ๆ จนผมหรี่ตาลงเกือบมิด

.

.

.

“เก็บ ๆ กูไปเถอะ..............................”

รถหยุดลงก่อนถึงผมประมาณ 10 เมตร ทว่านั่นยังไม่ได้หมายความว่ารถคันนั้นจะรับผมไปด้วย แต่อย่างน้อยผมก็ยังมีโอกาส

ผมเดินเข้าไปที่รถอย่างช้า ๆ เพื่อไม่ให้เขานึกว่าจะมาปล้น